من نمی‌دانم که ام در بارگاهِ کبریا

بیدل در عالم بی‌خودی، هوّیت خود را در برابر بارگاه عظمت کبریایی (خداوند) چیزی جزیک پرسش موهوم نمی‌داند؛ اما در “حلقه‌ی بیرون در” (که اشاره به جهان کثرت دارد) بیدل نامیده می‌شود.

او باتوجیه این مسأله تأکید می‌کند: عارف هنگامی که به وحدتِ وجود می رسد، چیزی از اسم و رسمش در عالم کثرت باقی نمی‌ماند و قطره‌ای می‌شود حل شده بر دامن دریای وحدت و هستی مطلق و ماهیّت وجودی‌اش را فراموش می‌کند و این دیگرانند که به او اسم و رسم‌های بی‌شمار و گوناگون می‌دهند: یکی شاعر، یکی عارف و یکی هم او را بیدل می‌نامد.

فضای تان بیدلانه باد!

جاوید فرهاد