کنار جاده می بینم همیشه پیرمردی را

نگاهش راز های سرنوشت شوم یک ملت
که از آغاز هستی پیشه کرده دوره گردی را

زمستان شهر را درکام خود پیچیده است اما
فقط لبخند او از یاد خواهد برد سردی را

بروی خرقه اش پروانه‌ها مشغول رقصیدن
کبوتر پیش او خوانده است سبک رهنوردی را

اسیر جلوه هایش می کند از بلخ تا یمگان
بدخشان در بدخشان رنگ های لاجوردی را

جنون دارد به قدر مستی عطار و مولانا
اشاراتش به وجد آورده شیخ سُهرَوَردی را

سید سکندر حسینی بامداد