مخمس محترم عبدالکریم آیدینگ بر غزل حضرت مولانا جلال الدین محمد بلخی
مغرور مشو جانا! شکر خــــدا به جا کن
باز آ به سوی عقلت، دل زگیتی جداکن
دنیا وفـــا ندارد، ذِکری نما دعـــا کن
رو ســـر بنه به بالین تنهامـرا رهـا کن
ترک من خرابِ شب گـَـرد مبتلا کن
*****
هرچــنـد در حیـاتم بُدم شیفتهء میـنا
مفتون به عشق جانان هم شوریده زصحبا
غافل از روز جــزا وز پرسش آن فــردا
ماییم وموج ســودا شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببخشا خـواهی برو جفــا کُن
*****
آهسته قــــدم بـردار تـا درخــلا نیفتی
توشه گزین بــه عـقـبی در اِبتــلا نیفتی
هشیـــار بــاش درراه درتــه ولا نیـفتی
ازمن گریز تا تو هـــم در بــلا نیفتی
بگــزین ره سلامت تـرک ره بـلا کـن
*****
در کاروان این عمر رنج وعذاب کشیـده
چه آوا ها شنیده چه زحمت ها که دیده
حالم بود پریشـــان رنگ رُخم پــریده
ماییم وآب دیـــده درکنج غم خزیده
برآب دیده ما صـــــد جای آسیـا کُـن
*****
عـــذر،ناله وشیـــون ، خــواستن مـدارا
هیچ ســـودی نبـخشــد معتبری یــا دارا
قبض کنــد به فرمان روح شــاه وگـدارا
خیره کشی است مـارا دارد دلی چوخارا
بکُشـــد کَسش نگوید تدبیـــر خونبها کن
*****
دل را مبنـــد به دنیـا دروی بقـــا نباشد
خصلت گـــردون دون به جزء جفا نباشد
درپیــری وزئیــری چنـــدان صفا نباشد
برشــــاهِ خوبرویـــان واجب وفا نباشد
ای زرد روی عاشـــق توصبرکن وفا کن
*****
نا شـــکری، کـفرگویی آئین ما نبا شــــد
تن ندادن به تقــدیر هیـچگاه به جا نبـاشد
دوری زدوست دیرین هـــرگـز روا نباشد
دردی است غیرمردن آن را دوا نباشـد
پس من چگونه گویم این درد را دوا کن
*****
به بیراهه نرفتم من راه حق گــــــزیدم
حق رهنمـــای من بود حقانیت بِدیـدم
محروم عشق بودم تا این پــرده دریـدم
درخواب دوش پیری درکوی عشق دیدم
بادست اشارتم کرد که عـزم سوی ما کن
*****
دانم در همه احوال تعیین است حدود وحد
قایلم مــن به قسمـت این امـــــر نکنم رد
نیــک می دانم این را که نشــــاید تمـرد
گر اژدهاست بر ره عشقی است چون زمرد
ازبرق ایـــن زمــــرد هی دفـع اژدها کن
*****
بنگر پیک اجـــل را نه چـــاره نه دوایی
“آیدینگ” این نقد جان را نتوان کرد گدایی
درحیرتم من ای دل ای وای غافل چرایی
بس کن که بیخودم من ور تو هنر فزایی
تاریخ بـــو علی گو تنبیـــه بوالعلا کُـن
شهر عشق آباد
