به سرنوشت غم آلود دانه های انار

به سرنوشت غم آلود دانه های انار
دلم چو هیمه میان تنور می سوزد
که هر کی دست فرا برد
پی رهاندنشان از شکنج پرده و پوست
نخست پیکرشان را میان مشت فشرد
سپس یکایک را
به شادمانی خورد