یارب آن زاهدِ خودبین که بجز عیب ندید
دودِ آهیش در آیینهٔ ادراک انداز
حافظ شیرازی
البته که انجامِ طاعات و عبادات و هر آنچه در شریعت مطلوب و پسندیده است و یا فریضهای به شمار میرود؛ دارای اجر و پاداشِ اخروی است.
اما اگر انجامِ این فرایض به کبر، خودبینی، فخر فروشی و خیال برتر بودن از دیگران منجر شود از هیچ ارزشی برخوردار نیست.
متأسفانه هستند کسانی که زهد ورزیِ خویش را دلیلی بر پاکیِ مطلقِ خود و ناپاکیِ دیگران میدانند.
در حقیقت، چنین کسانی دچارِ پندارِ خود بزرگبینی هستند و حضورِ خود در این عالَم را پدیدهٔ ویژهای میپندارند.
آنان خود را یکسره پاک و بیعیب میدانند و در مقابل، دیگران را پر از عیب و ناپاکی تصوّر میکنند.
به تعبیرِ حافظ ای کاش خداوند آیینهای در مقابلِ آنها قرار دهد تا دودِ سیاه یا همان عیوب و ناراستیهای خود را نیز ببینند.
غزل کامل
خیز و در کاسه زر آب طربناک انداز
پیشتر زان که شود کاسه سر خاک انداز
عاقبت منزل ما وادی خاموشان است
حالیا غلغله در گنبد افلاک انداز
چشم آلوده نظر از رخ جانان دور است
بر رخ او نظر از آینه پاک انداز
به سر سبز تو ای سرو که گر خاک شوم
ناز از سر بنه و سایه بر این خاک انداز
دل ما را که ز مار سر زلف تو بخست
از لب خود به شفاخانه تریاک انداز
ملک این مزرعه دانی که ثباتی ندهد
آتشی از جگر جام در املاک انداز
غسل در اشک زدم کاهل طریقت گویند
پاک شو اول و پس دیده بر آن پاک انداز
یا رب آن زاهد خودبین که بجز عیب ندید
دود آهیش در آیینه ادراک انداز
چون گل از نکهت او جامه قبا کن حافظ
وین قبا در ره آن قامت چالاک انداز
حضرت حافظ شیرازی رح
نویسنده: علی منهاج
ناشر: نشر سخنور | Sokhanwar.Com
