طغرل احراری، با نام کامل محمد نقیبخان طغرل احراری، شاعر برجسته تاجیکستان بود که در سال ۱۲۴۴ خورشیدی (۱۸۶۵ میلادی) در روستای زاسون دره فلغر (ناحیه عینی کنونی) در شمال تاجیکستان به دنیا آمد و زندگیاش را وقف شعر کلاسیک در سبک هندی کرد. او در خانوادهای فرهنگی رشد کرد و علوم رایج روزگار را در سمرقند و بخارا آموخت که این آموزشها پایه محکمی برای شاعریاش فراهم آورد.
طغرل ابتدا تخلص «نقیب» داشت اما بعدها به «طغرل» تغییر داد و شعرش پیوندی میان شعر نو تاجیک پس از فروپاشی فئودالیسم و شعر کهن آن سامان شد. او در دورهای زندگی کرد که همزمان با قاجار در مناطق فارسیزبان بود و سبک هندی را با زیبایی حفظ کرد، هرچند از تحولات اجتماعی و جنگهای جهانی تأثیر پذیرفت.
دیوان طغرل احراری شامل ۳۳۱ غزل، ۱۱ قصیده، ۱۲ مخمس، ۵ مسدس، یک مثمن، ساقینامه، نوروزنامه، چند مثنوی کوتاه و ۹ رباعی است که در سال ۲۰۱۵ در خجند تاجیکستان منتشر شد. آثار دیگرش مانند «گیاه مهر» و «کاروان محبت» نشاندهنده عمق عاطفی و عرفانی شعر او هستند.
طغرل احراری در سال ۱۲۹۸ خورشیدی (۱۹۱۹ میلادی) درگذشت و میراثش به عنوان پاسدار سبک هندی در شعر تاجیکی باقی ماند. او در کوهستان زندگی میکرد اما شعرش پر از نظم و زیبایی بود که دل کوه را به تصویر میکشید.
شعر طغرل اغلب عاشقانه و پر از مضامین طبیعی بود و او را به یکی از شاعران مهم قرن بیستم تاجیکستان تبدیل کرد. در سال ۲۰۱۵، صد و پنجاهمین سالروز تولدش در تاجیکستان گرامی داشته شد که نشاندهنده جایگاه والای او در ادبیات تاجیکی است.
طغرل احراری با غزلهای روان و دلنشین، شور و نوایی تازه به شعر تاجیکی بخشید و از باد صبا و صرصرا سخن گفت که یادآور طبیعت سرسبز زادگاهش است. او شاعری بود که با وجود زندگی در مناطق کوهستانی، دلش به زیباییهای ادبی گره خورده بود.
میراث طغرل در پیوند شعر کهن و نو نهفته است و دیوانش منبع مهمی برای پژوهشگران ادبیات تاجیکی به شمار میرود. او با اشعاری پر از شور عاشقانه، جایگاه ویژهای در تاریخ ادبیات فارسیزبانان آسیای مرکزی دارد.
طغرل احراری نمادی از پایداری سبک کلاسیک در دوران تحولات بود و شعرش همچنان در محافل ادبی تاجیکستان خوانده میشود. زندگی کوتاه اما پربار او، الهامبخش نسلهای بعدی شاعران تاجیک شد.
طغرل احراری با وجود محدودیتهای دوران، شعری سرود که مرزها را درنوردید و به عنوان یکی از بزرگان ادبیات تاجیکی جاودانه ماند.
