زبیر هجران

شعر می‌خواندیم و باران آمد اما ناگهان ابرها پیچید ما را باد ما را ناگهان تا کنار جاده رقصیدیم بی کفش و کلاه جاده را…

آیینه‌را با گریه و لبخند رقصیدیم ما مو به‌ مو بی‌هیچ چون و چند رقصیدیم با دست و پای سرد و سرگردان در این دنیا…

امشب هوای گریه دارد خنده های من لبریز شد از خسته گی گیلاس چای من در جیب هایم سنگ باریده به جای سیب بن بست…