بیدل دلت اگرهوس آهنگ منزل است ما و شکست‌کوشش وتدبیر خواب پا حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دلی ز آهن باید در این بیابان تا یک جرس توانم بار فغان کشیدن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دلت به نور حضوری نبرد راه ای بیخبر چراغ که خاموش کرده‌ای حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دلت هوای محبت‌گرفته است شبنم خیال می‌کند این غنچه ژاله را حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دلیل عجز است شبنم طرازی صبح از سعی بی‌پر و بال اشکم گداز آه است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دلیل مقصد عزت تواضع است زین جاده ماه نو به جهان‌کمال رفت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دم اظهار حیاپیشه خموشی‌ست از خشک‌لبی چاره ندارد به‌گهر موج حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دم هستی به نظرها سبکم‌ کرد خاکم چو سحر از نفس آخر به هوا رفت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دماغ دردسر این و آن کراست با خویش هم ا‌گر شده‌ایم آشنا بس است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دماغ سوختهٔ طرز فکر را مانند نال خامه دمد تار تار مغز حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دماغ ناز تو پر می‌زند به‌عرش گویا به بال پشه ز عنقا گذشته‌ای حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بید‌ل دماغ ناز فلک پر بلند نیست گرد خود اندکی به هوا می‌توان رساند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دماغ نشئه ندارد گدای عشق گرنه فلک گداخته در یک کدو کنند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دو دم به الفت هستی نساختیم جولان او ز دامن ما چین‌ کشید و رفت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دو سه دم ناز بقا، مفت هوسهاست ما صورت‌ هیچیم و جز این ‌نیست که ‌هست است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل دیت آب رخ خود زکه خواهم این خون قناعت طمع‌ کافر من ریخت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل رقم صفحهٔ ما بیخبریهاست رو سر خط تحقیق ز فرزانه طلب‌کن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ذخیره‌ی مژه شد بسکه روز وصل در عرض حیرت تو زبان نظاره سوخت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل رم فرصت چمن‌آراست در اینجا گل فکر اقامت چه‌ کند رنگ بجا نیست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ره دیار فنا بسکه روشن است چون شمع چشم بسته رودکاروان ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ‌رم فرصت سرو برگ نفس‌ توست جایی‌که تو باشی نتوان آنهمه بودن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز آبروطلبی دست شسته‌ایم کاین آرزو بنای دو عالم به آب داد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ره‌حمد ازتو به‌صد مرحله دوراست خاموش‌که آوارهٔ وهمند بیانها حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز بحر منت ساحل‌ که می‌کشد بر حیرت است زورق ما بیخودان روان حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز آن نرگسم جرات بیداد کو سرمه ز خاکم مگر بالد و افغان ‌کند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز اختیار برآ هر چه باد باد فرصت‌ کم است ترک درنگ و شتاب‌ کن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز برق وحشت آزادی‌ام مپرس این شعله را برآمدن از خود زبانه‌ای‌ست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز بس سراسراین دشت‌کلفت است جزگرد برنخاست به هرجا زدیم پا حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز بس ضعیف مزاجیم همچو نی از استخوان ما نشود آشکار مغز حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز بسکه بی‌اثر عرض هستی‌ام کردی نکرد در دل آیینه آه ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز بس که منفعل عرض هستی‌ایم سر می‌کند عرق ز گریبان ما بلند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز بیم معصیت تهمت آفرین لرزیدم آنچنان که می ناب ریختم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز تمیز اینقدرت شبهه فروشی‌ست ورنه به حقیقت نه زیانیم و نه سودیم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز تشنه ‌کامی حرص تو دور نیست گر بارد از سپهر فلاکت به جای فیض حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز تنگنای جهانت ملال نیست پرواز ناله را به قفس ره نبسته‌اند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز پهلوی چه کمالست دعویت مضمونکی به خاطر عنقا رسیده‌ای حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز تو تا من نتوان فرق نمودن گر آینه خواهی به مزارم نظر انداز حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز جگرسوختگی چاره ندارم با داغ مرا لاله‌صفت‌عهد قدیم است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز جوش آبله‌ام در ره طلب گوهرفروش شد چوصدف‌گوش نقش پا حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز جهان محو شد آثار مروت امروز به جز موکه‌گذارد به سرانگشت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز جوش سبزه در این ره فتاده است بی‌چشم یک جهان مژه تهمت‌پرست خواب حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز چشم مردم دور است حق‌شناسی کوری‌ است خرمن اینجا چون‌ دستهای نرگس حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز حالم اینکه نفس گرد می‌کند کم نیست در قلمرو هستی‌کرامتم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز حدگذشت معاصی و من همان ردّ نیستم اگر به درش التجا برم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز چه مکتب سبق آگهی آموخت کاینها به شق خامه ‌گرفته‌ست قرارش حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز حکم غالب تقدیر چاره نیست صف‌ها گشاده تیر و به یک نقطه دل هدف حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز خوابهای وهم هپرس ما نداریم جز فسانهٔ ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز دثی چاره محال ست در ین بزم پرداز تو هم آینه چندان‌که نقابست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز درد عشق بسی خون‌گریستی ترکرد شرم اشک تو دامان پاک ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز دل غبار علایق نمی‌رود سر سوده شد چو صندل واین دردسر نرفت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز دست مگذار دامان بیقراری چون آب تیغ نتوان خون خورد از آرمیدن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز سحرکاری طول امل مپرس کامروز نارسیده به فردا رسانده‌ایم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز سخنهای،‌ تو مست است شنیدن تحریک زبان قلمت موج شرابست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز سر مراد دنیا برخاست کسی که بی‌عصا بود حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز شیشه‌های نگون باده می‌کشد زبباست از قدی که بود خم گریستن حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز شعله‌ای که نفس برق ناز داشت داغی چو شمع کشته به لوح مزار ماند حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز سیر گلشن امکان گذشته‌ایم یک خنده بیش نیست ‌گل انتخاب صبح حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز ضبط گریه‌ام مژگان به خون دارد وطن تا چند باشد دیده‌ام از اشک پیکان در بغل حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز عبرتی‌ که در آیینهٔ حیاست ما را بس ست اگر همه تمثال وانمود حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز کشتزار تمناست حاصلم تخم دلی به سعی شکستن دمیده‌ای حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز فروغ‌ گهر نظم جهانتاب دامن به چراغ مه و اختر زده‌ای باز حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز فیض عشق به مژگان‌گذشته‌ایم در بیشه‌ای‌که ناخن شیران شکست و ریخت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز فضولی همه بی‌نعمت غیبیم آب رخ این مایده‌ها، سیر و عدس ریخت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز گریبان دری و بی سر و پایی ممنون جنونم‌ که به ننگی نرسیدم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز نفس آینه‌ام یأس خروش است کای دیده‌وران این چه غبارست ببینید حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز معنی دل خوش بیخبر گذشتی این غنچه بود مهری بر دفتر تبسم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز نفسها روش عمر عیان است نقش قدم از موج بود آب روان را حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز ننگ بیخبری بایدم‌گداخت زیرقدم ندیدم و طاووس پا شدم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز ننگ طینت بیکار سوختم افسوس دست من ز حنا نم نمی‌کشد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل ز هر دو کَون فراموشیت خوش است زین بیش نیست‌ گر همه‌ گویم هزار بار حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زبان پردهٔ تحقیق نازک است آهسته‌ گوش نه‌ که خموشی‌ کلام اوست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زبان موج‌گهر باب شکوه نیست گر مرد قدرتی تو به ناخن‌گشا لبم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زبس به سختی جاوید ساختیم مغز محیط شد چوگهر استخوان ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زبس‌که مغتنم باغ فرصتیم گل سینه می‌درد به وداع نسیم ما حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زشروشورتعلق به جنون زن گو خانهٔ زنجیر تو معمور نباشد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زحسن نوخط اوداغ حیرتم کانجاست دست سایه به دامان آفتاب حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زشوخ‌چشمی خود در محیط وصل داریم چون حباب ز سر تا به پا نقاب حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زقید هستی سهل است بازجستن گر مردی اختیاری رو از عدم برون آ حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زکلکم می‌چکد آب حیات نیک و بد خضر است اگرکس می‌خورد امروز دشنام مرا حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زمانه دشمن ارباب غیرت است ترسم به دست حیز دهد اختیار مرد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زوضع خامشی غنچه سوختم این بوسه‌سنج‌گلشن فکر دهان کیست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل زیارت ما روزی دو مغتنم گیر از بس که خاکساریم کیفیت قبوریم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل‌ زین حرف و صوت‌ تن زن افسانهٔ راز کبریاییم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سپر افکند چو مژگان ز ندامت دستی ‌که ز دامان تو می‌ خواست بهم زد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سخن این است تأمل کن و تن زن من خواجه طلب مردم و او بنده ندارد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سخن صدای گرفتاری دل است این ریشه‌ها ز دانهٔ زنجیر می‌کشم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سخنت نیست جز انشای تحیر کو آینه تا صفحهٔ دیوان تو باشد حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سر احرام تماشای که دارد آیینه‌ گرفته‌ست به صد دست دعا گل حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سر فوارهٔ این باغ نگون است تاکی به قلم آب دهی گلشن کاغذ حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بید‌ل سراغ رنگم از گرد آه دریاب در گرد باد محو است پرواز برگ ‌کاهم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سراغ عالم عنقا تحیر است آن نیست بی‌نشان‌که تو یابی نشان او حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سراین رشته به تحقیق نپیوست در سبحه و زنار جهانی دل و دین داشت حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سراغ عنقا حرفیست بر زبانها ماییم و نامی و هیچ بسیار بی نشانیم حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سرمحیط سلامت چه موج وکف تا او بجاست جای تو و جای‌من‌تهی‌ست حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل سواد نامه سیاهی نداشتم خطی چو سایه بر ورقم طبع دون ‌کشید حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل شباب رفته به عبرت مقابل است در سجده نیز قد دوتا را گواه‌ گیر حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بید‌ل شدم و رَستم از اوهام تعین آیینه شکستن به بغل داشت کلاهی حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل شررم نازتعین چه فروشد ما و سرتسلیم‌که‌عمری‌ست به‌سنگ است حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل شرری‌ گشت و به دامان نگه ریخت گردی‌ که نکردیم به میدان تغافل حضرت ابوالمعانی بیدل رح

بیدل شکست چینی دل را علاج نیست نقاش صنع‌، مو نکشید از خمیر من حضرت ابوالمعانی بیدل رح