آدمی چون نور گیرد از خدا

جلب توجه دیگران و اهمیت داشتن مدح آنان و در یک کلام معتبر بودن قضاوت‌های اطرافیان، از جنس نور نیست بلکه به تعبیر مولانا سایه است. سایه‌ای که با رفتن و دور و نزدیک شدنِ دیگران از بین می‌رود، بلند و کوتاه می‌شود و در هر حال جز سیاهی نیست. مولانا تنها خداوند را نور می‌داند. نوری که اگر بر انسان بتابد و او را روشنی بخشد حتی ملایک بر او سجده می‌کنند. تنها توجه خداوند به بنده است که او را خاص می‌کند و ارزشی واقعی به او می‌بخشد به طوری که همه عالم به او رشک می‌برند. اینکه دیگران به آدمی توجه کنند و او را مورد مدح و ستایش قرار دهند ملاک باارزش بودن و نورانی بودن نیست بلکه فقط نظر خداوند بر آدمی است که او را همچون گوهری درخشان خواهد کرد که نورش به دیگران نیز خواهد رسید.

علی منهاج