آبِ شیرین چون نبیند مرغِ کور
چون نَگردد گِردِ چشمهٔ آبِ شور؟
(مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۲۵۲۳)
چون نَگردد گِردِ چشمهٔ آبِ شور؟
(مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۲۵۲۳)
مولانا انسانهایی را که تنها به خواب و خور و روزمرگی عادت دارند و جز ارضاء انواعِ شهوات به امرِ دیگری نمیپردازند به مرغِ کوری تشبیه میکند که هرگز آبِ شیرین ندیده است و بنابراین چارهای جز خوردنِ همان دانههای پَست و بیارزش ندارد. اما کسانی نیز هستند که میل و کِششِ آنها به سوی آبِ شیرین است و در حدِّ توان از آشامیدنِ آبِ شور دوری میکنند. این افراد گرچه قلیل هستند، در اینجا و آنجا یافت میشوند. محشور شدن با این افراد روحِ آدمی را شیرین میکند و او را به سوی یافتن و نوشیدنِ آبِ شیرین سوق میدهد.
علی منهاج
