یارب آن زاهدِ خودبین که بجز عیب ندید

البته که انجامِ طاعات و عبادات و هر آنچه در شریعت مطلوب و پسندیده است و یا فریضه‌ای به شمار می‌رود؛ دارای اجر و پاداشِ اخروی است. اما اگر انجامِ این فرایض به کبر، خودبینی، فخرفروشی و توهّمِ برتر بودن از دیگران منجر شود از هیچ ارزشی برخوردار نیست. متأسفانه هستند کسانی که زهدورزیِ خویش را دلیلی بر پاکیِ مطلقِ خود و ناپاکیِ دیگران می‌دانند. در حقیقت، چنین کسانی دچارِ پندارِ خود‌ بزرگ‌بینی هستند و حضورِ خود در این عالَم را پدیدهٔ ویژه‌ای می‌پندارند. آنان خود را یکسره پاک و بی‌عیب می‌دانند و در مقابل، دیگران را پر از عیب و ناپاکی تصوّر می‌کنند. به تعبیرِ حافظ ای کاش خداوند آیینه‌ای در مقابلِ آنها قرار دهد تا دودِ سیاه یا همان عیوب و ناراستی‌های خود را نیز ببینند.

علی منهاج