به غیرِ دوست نشاید که دیده بردارد
(سعدی/غزلیات)
عارف در پی بهشت نیست؛ او خداوند بهشت را می طلبد. در حقیقت عارف به دنبال اصل نیست بلکه اصلِ اصل را می طلبد؛ قانع به جوی نیست، جویای دریا است. اما اغلب ما که عارف نیستیم، در جستجوی شناخت پروردگار نیستیم، به دنبال تنعّمات مادّی و وعده ها و لذایذ دنیوی هستیم و حتی در لطیف ترین لحظه های معنوی به معامله بهشت می اندیشیم. دیدن خانه بدون دیدن صاحب خانه چه لذت و ارزشی دارد؟ دیدار دوست، در حضور خالق بهشت بودن، لذت واقعی است و طعمی وصف ناپذیر دارد. جامه ای زیبا را دیدن و به تن کردن لذتبخش است اما روشن است که دیدار و شناختن هنرمندی که چنین جامه ای را دوخته بسیار دلپذیرتر است و حظی عمیق تر و دلنشین تر برایمان به ارمغان می آورد.
علی منهاج





