وقتِ صحّت جمله یارند و حریف

وقتِ صحّت جمله یارند و حریف
وقتِ درد و غم به جز حق کو اَلیف؟
(مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۳۲۰۶)

در میانِ دوستان همیشه کسانی هستند که تنها در حالِ سلامتی و آسودگی با آدمی رابطه دارند. این به اصطلاح دوستان، به محضِ این‌که گِره و گرفتاری برای ما به وجود بیاید خود را کنار می‌کشند و گویی اصلاً هرگز وجود نداشته‌اند. به تعبیرِ مولانا، اینان تنها در وقتِ صحّت یارِ آدمی هستند و در زمانِ درد و رنج غم‌خوار و کمک نیستند. اما همیشه یک نفر هست که چه در صحّت و شادی و چه در رنج و غم با آدمی می‌ماند و به تعبیرِ مولانا، اَلیفِ ماست و آن جز خداوندِ کریم نیست. کسی که وقتی کمکی می‌کند نه توقّعی دارد و نه برای سود و منفعتی کنارِ ماست. دوستِ حقیقی خداوند است و دوستانِ الهی که در همه حال در کنارِ آدمی می‌مانند.

علی منهاج