هر که را جامه ز عشقی چاک شد

عشق در هر مرتبه و از هر رنگی، در هر انسانی و با هر قابلیتی؛ اگر عاشق را به نقطه جامه چاک دادن و بی قراری برساند، شفا بخش است. در وجود آدمی ترس ها و ضعف های فراوانی است که حاصل میراث های طبیعی و فرهنگی، زخم ها و تجربه هاست. در هر موقعیتی در زندگی روزمره ممکن است این تاریکی ها بر حضور ما در لحظه تاثیر بگذارد و ارتباط واقعی و طبیعی ما با عالم را دچار اختلال کند. عشق است که ناگهان از راه می رسد، دل عاشق را چون سلطانی مقتدر به تصرف خود در می آورد و اگر عاشق در این تصرف دلچسب به نقطه بی تابی و لاابالی گری برسد، در یک لحظه جانش را از همه عیب ها و نقص ها پاک می کند. عیب هایی که نتیجه افزون خواهی تعلق زده عاشق بوده است. این فرآیند نه اندک اندک و مرحله مرحله که یک باره و طوفان آسا رخ می دهد و شفا می بخشد شفایی فراگیر که در یک لحظه به همه ذرات وجود معنا و حیات می دهد.

علی منهاج