هر کبوتر می پرد در مذهبی

در این تمثیل مولانا، آدمیان را به کبوترانی تشبیه می کند که به هر سو پرواز می کنند و هدفی پیش روی خود دارند. مولانا باور دارد که در راه بودن، حرکت نمودن و پرواز کردن مهم تر از هدف است. مهم آن است که آزادانه و با فراغ بال پرواز کنیم. پرنده ای که تنها برای رسیدن به هدف پرواز می کند از خود پرواز و لذت آن غافل می ماند. چه بسا چنین پرنده ای در انتها به هدف نیز نرسد و پروازی بدون لذت را تجربه کند. مولانا از جانب بی جانبی سخن می گوید که مفهوم آن اسیر نبودن در قیود فکری و روحی است. بی جانبی یعنی حظ بردن از پرواز در ملکوت، جایی که هر سو رو می کنیم جز خداوند نیست.

علی منهاج