نیم عمرت در پریشانی رود

گاه بخشی از عمر ما به پریشانی و آشفتگی می گذرد و بخشی دیگر نیز صرف پشیمانی های گوناگون می گردد. پریشانی در حقیقت اتلاف عمر است و نتیجه آن سردرگمی و سرگردانی بیشتر است. پریشانی یعنی تباه کردن وقت، جوانی، استعداد و انرژی هایی که همه نعمت های خداوند هستند. پریشانی در واقع به هزاران بیراهه رفتن و گم کردن جاده اصلی است. پشیمانی نیز یعنی بر آن تباه کردن عمر و سرمایه از دست رفته افسوس خوردن. مولانا می گوید اگر نیم اول عمر را خوب استفاده کنی و توشه ای با ارزش فراهم کنی، در نیمه دوم عمر پشیمان و افسرده نخواهی بود. توصیه او به همه کسانی که پیامش را از خلال ابیات مثنوی جستجو می کنند این است که مراقب باشیم عمر کوتاه و با ارزش خود را به آسانی از دست ندهیم و تباه نکنیم.

علی منهاج