نه دل اندر صد هزاران خاص و عام

دل موهبتی است که خدا به آدمی عطا کرده است. همه ما دل داریم اما همه دل خود را گشاده، صاف و صیقلی نگاه نداشته ایم. شاید صیقلی کردن دل کاری دشوار باشد و با جهد فراوان و خواست عمیق درونی میسر شود؛ اما دل صاف است که انسان را در میان موجودات دیگر گزیده و ممتاز می سازد و او را به مقام خلافت پروردگار نزدیک می کند. یکی از راه های صیقلی کردن دل این است که با افرادی صاحب دل زلال و آینه صفت همنشین شویم تا دمِ آن ولی خداوند، همچون آب زنگارهای دلمان را بشوید و جانمان را جلا دهد. مولانا می گوید دل صیقل یافته نادر است و میان هزاران نفر شاید یک نفر چنین دلی داشته باشد. باید او را جست و از نور دلش روشنی طلبید.

علی منهاج