وآن که معشوقی ندارد، غافل است
(سعدی، غزلیات)
عاشقان را برخی مردم غافل میدانند. انسانهایی که چون عاشق شدهاند؛ به تعبیر برخی افراد عقل و هوششان را از کف داده و غفلت همه وجود آنها را گرفته است.
اما اتفاقا حکایت کاملا برعکس است؛ کسی که عاشق است نه تنها عقلش تیزتر شده است، بلکه هوشیاری بیشتری نیز به دست آورده است. عاشق به واسطه عشق به معشوق همه وجودش سراپا توجه و بهکارگیری عقل است؛ عقلی که دیگر در افقی وسیعتر و جایگاهی والاتر پرواز میکند.
اما آنکه معشوقی ندارد، عقلش در سطحی نازل و توجهش به اموری محدود معطوف است؛ و این همان غفلت است. غفلت جز پراکندگی عقل و سست بودن هوشیاری نیست.
در حقیقت انسانی که معشوقی ندارد، در غفلت به سر میبرد، نه آنکه معشوقی دارد.
علی منهاج





