نعمتت دادم بگو شُکرت چه بود

مولانا در این بیت سوالی را مطرح می کند که خوب است اندکی در آن تأمل کنیم: ما با نعمت هایی که خداوند داده است چه می کنیم؟ هر یک از ما نعمت هایی داریم که گاه قدر آنها را نمی دانیم و حتی گاه آنها را بیهوده و در طریقی نادرست به کار می بریم. مولانا به ما گوشزد می کند که قدر نعمت ها را بدانیم و بر آنها شکر کنیم. قدر دانستن نعمت ها یعنی استفاده ی بهینه و حداکثری از آنها و شکر بر مواهب خداوند؛ یعنی همواره یاد خداوند باشیم و سپاس آنها را به جا آوریم. پس از مرگ و در عالم دیگر و هنگام حسابرسی به اعمال ما خداوند از ما خواهد پرسید که با آنچه به تو به عنوان نعمت داده بودم چه کردی؟ آن هنگام است که آدمی یا پاسخی افتخارآمیز خواهد داشت و یا جز سکوت و شرمندگی و سرافکندگی پاسخی نخواهد داشت.

علی منهاج