نزدیک توام مرا مبین دور

این تصوّر که خداوند در عالم بالا و بسیار دور نشسته و از ما فاصله‌ای نجومی دارد، دست هیچکس به او نمی‌رسد و صدای کسی را نمی‌شنود و گویی فقط نشسته بر عرش نظاره‌گر عالم است در حالی که مخلوقات خود را رها کرده و… از نظر ادیان ابراهیمی از بیخ و بن تصوّری غلط است. در قرآن به صراحت گفته شده است: وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ ۖ وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ. (سورهٔ ق، آیه ۱۶)
«مـا انـسـان را آفـريـديم و وسوسه‌هاى نفس او را مى‌دانيم، و ما به او از رگ قلبش نزديك‌تريم.»
مولانا نیز خداوند را بسیار نزدیک به انسان می‌داند و به ما می‌گوید که دلیلی بر مهجور بودن نیست و نباید غمگین و ناامید باشیم. اگر همهٔ عالم تو را ترک کنند خالق عالم در کنار توست؛ پس شاد باش.

علی منهاج