ندارد کار با دون‌همّتان عشق

عشق صیّادی است که به تعبیری صیدِ لاغر نمی گیرد. صیدِ عشق باید در خورِ او باشد. اگر صیدی خُرد در دامِ عشق افتد، در حقیقت مقامِ عشق تنزل یافته و از ارزشِ آن کاسته شده است. تمثیلِ اقبال این است که عشق همانندِ شاهینی است که هرگز تذروِ مرده را نمی خورد. گویی عشق تنها سراغِ کسانی می رود که قدرِ او را می دانند و نیز می توانند بر اعتبارش بیفزایند نه آنکه مقامش را تنزل دهند.

علی منهاج