میان خلق ندیدی که چون دویدمت از پی؟

ایمان حقیقی آن است که تمام اجزایی آدمی خداوند را بجوید و طلب کند. گاهی ایمان فقط در سطحی خاص از وجود به ظهور می رسد؛ مثلا به زبان منحصر می شود. شخص فقط در مقام گفتار ایمان خود را ظاهر می کند. مانند برخی نیایش کردن ها که گاه تنها واژه هایی است که بر زبان می آیند و نه عباراتی که از قلب برخاسته باشند. سعدی می گوید عمری پی خداوند دویدم و به این امر می بالم اما کاش به جای پا با سر می دویدم؛ یعنی آرزو می کند که با همه وجود به دنبال خداوند می بود. این عبارت تعریضی است به کسانی که در طول عمر خود خداوند را با تمام وجود و در همه تار و پود هستی خود جستجو نکردند بلکه گاهی و با بخشی از امکانات وجودی خود ایمان را چشیده اند.

علی منهاج