من بندهٔ آزادم، عشق است امامِ من

آزادی و آزادگی نتیجهٔ عشق است. به تعبیر اقبال لاهوری کسی که به معنای واقعی به دنبال آزادی و آزادگی است راهی جز عاشقی ندارد. بندگان حقیقی خداوند، آزادگانی هستند که آن را از عاشقی به دست آورده‌اند. امام یا رهبر و راهبر بندهٔ عاشق، عشق است و تنها عشق است که می‌تواند عقل را در اختیار خود گیرد و او را از کج‌روی و کج‌فهمی و کج‌رفتاری برحذر دارد. خِرَد برای بندهٔ حقیقی خداوند همچون چراغی در دست و خدمت اوست و از سوی دیگر عشق جاده‌ای است که او را به سعادتِ آزادی و آزادگی خواهد رساند.

علی منهاج