مکُن بدگوی را نزدیکِ خود رام

با آدمیانِ بدگوی، غیبت‌‌کننده و یاوه‌باف نشست و برخاست کردن جز زهرآگین شدنِ روح و روان نیست. تأثیری که چنین افرادی بر روحِ انسان می‌گذارند چنان است که تا مدّتی روحِ آدمی در فشاری سخت و آزاردهنده قرار می‌گیرد و گویی به سختی نفس می‌کشد. وجدانِ انسان هرچند هم که خفته باشد در اثرِ شنیدنِ بدگویی نسبت به دیگران می‌جنبد و حدّاقل کمی بیدار می‌شود و همین باعثِ عذابِ روحی می‌گردد. عطار توصیه می‌کند که به چنین افرادی اجازه نده تا به تو نزدیک شوند و با تو دوستی کنند؛ زیرا چنین افرادی سرانجام از تو نیز نزدِ دیگران بدگویی و غیبت می‌کنند. از چنین افرادی به جد می‌بایست دوری گزید.

علی منهاج