محسنان مُردند و احسان ها بماند

همه آدمیان روزی از این دنیا می روند. پارسایان نیز مثل همه مردم روزی می میرند؛ اما یقینا خوبی و پارسایی می ماند. آنچه فانی است ما هستیم نه افعال و کردارهای ما. بدی ها نیز می مانند. مولانا می گوید خوشا به حال آنان که بقای اعمال را باور دارند و مسیر زندگی خود در عالم را با توجه به چنین باوری ترسیم می کنند. خوشا به حال آنان که بر مرکب احسان سوار می شوند و می تازند. آنان می دانند که سرانجام روزی راکب بر زمین خواهد افتاد اما مرکب همچنان به حرکت خود ادامه می دهد.

علی منهاج