از دل و دیده فرو شوی خیالِ دگران
(اقبال لاهوری)
وقتِ باارزش و سرمایهٔ عمرِ بسیاری از ما صرفِ آه کشیدن برای اموری میشود که مادّی و فناپذیر هستند. موقعیّتهایی که دیگران دارند و در چشمِ ما بسی خوش میآید نظیرِ زیباییِ ظاهر، مقام و شهرت، دارایی و ثروت و… اموری ظاهری هستند که گاه این به ظاهر زیباییها و ارزشها چنان ما را محوِ خودشان میکنند که از خود غافل میشویم و عمرِ گرانمایهمان را در آه و حسرت و حسادت خرج میکنیم. گویی اینکه دیگران چگونهاند و چه میکنند از اینکه ما خود چگونهایم و چه میکنیم بسی مهمتر است اقبالِ لاهوری ما را از چنین رفتاری برحذر میدارد و توصیه میکند که فکر و ذهنمان را متوجهٔ خودمان کنیم و عمرِ خود را در خیالاتِ واهی و بینتیجه نسبت به دیگران و امورِ آنها هدر ندهیم. به تعبیری دیگر شرایطِ بیرونیِ مردم را با اوضاعِ درونیِ زندگیِ خود قیاس نکنیم تا هم مجالِ به خود رسیدن داشته باشیم و هم عمری را در رنج و حسرتِ احوالِ دیگران سپری نکنیم. اینگونه است که میتوانیم آرامش و آسایشی برای خود مهیا کنیم.
علی منهاج
