گوهرِ پاک بباید که شود قابلِ فیض

دلِ تاریک و تنگ، روحِ منقبض و پر نقش و رنگ، قابلِ فیض و رحمت خداوند نیست. همانطور که سنگ و گِل قابلِ لؤلؤ و مرجان شدن نیستند. گرچه فیض و رحمت خداوند بر همگان فرو می ریزد؛ تنها آنان که دلی صیقلی و روحی پاک و گشاده دارند، از توجه یا فیضِ خاص خداوند بهره می برند. شرطِ نزولِ فیضِ خاصِ خداوند، آمادگیِ دل و روح است. بدبینان، تنگ نظران، حاسدان، خسیسان، چشم ناپاکان و متکبّران از فیض و رحمتِ خداوند محروم هستند؛ مگر آنکه روزی به خود آیند و با طلب و جهد به پیراستنِ دل و جان خود بپردازند.

علی منهاج