غیبتِ ایشان کنی کیفر بَری
(مثنوی، دفتر سوم)
«غیبت» کردن، چه از طریق زبان و چه در دل، مذموم و از بزرگترین گناهان است. از خداوند مدد می جوییم که این عادت منحوس را از وجود خود بزداییم.
ابو حامد امام محمد غزالی طوسی در کتابِ خود «کیمیای سعادت» در باب «غیبت» مفصلاً سخن گفتهاست و آن را از آفاتِ زبان شمرده و در ذیلِ «مُهلَکات» آوردهاست. غزالی غیبت را از زشتترین و گناهآلودترین اعمال نزد خداوند دانسته است.
رسول (ص) گفت: «دور باشید از غیبت، که غیبت از زنا بدتر است، توبه از زنا فراپذیرند و از غیبت نپذیرند تا آن کس بِحِل نکند.»
و گفت: «شب معراج به قومی بگذشتم که گوشتِ رویِ خویش به ناخن همیفرومی آوردند، گفتم: این کدام قوماند؟ گفتند: آناناند که غیبت کنند مردمان را.» (ج۲، ص۸۶)
عایشه (رض) میگوید: «زنی را گفتم که کوتاه است، رسول (ص) گفت: غیبت کردی، آب دهان بیفکن؛ بیفکندم. پارهای خون سیاه بود که از گلو برآمد؛ و گفت: صدباری استغفارکُن و از آن بِحِلی درخواه.» (ج۲، ص۸۸)
علی منهاج
