گفت بیزاریم جمله زین حیات
کو بود با خلق حی و با حقّ مَوات
چون بماند از خَلق گردد او یتیم
اُنس حق را قلب می باید سلیم
(مثنوی/دفتر دوم)
کو بود با خلق حی و با حقّ مَوات
چون بماند از خَلق گردد او یتیم
اُنس حق را قلب می باید سلیم
(مثنوی/دفتر دوم)
گاه در نزد ما رابطه مان با انسان های دیگر، اعتباری بیش از رابطه با خدا دارد. به دنبال جلب توجه خلق هستیم، آنان را گرد خود جمع می کنیم و ماندگار و وفادار می پنداریم. مولانا مشفقانه ما را چنین پند می دهد که به خلق دل نبندیم، جز خداوند را جاودان ندانیم و جز او را مونس مدام خود نپنداریم. ت نها خداوند است که هیچ گاه آدمی را رها نمی کند. اطرافیان ما ممکن است هر لحظه به بهانه ای ما را به خود واگذارند و بروند یا مرگ آنان را از ما بگیرد اما تنها خداوند است که حی جاوید و مونس حقیقی دل ما است.
علی منهاج
