گرچه ناصح را بُوَد صد داعیه

پند دادن از پند شنیدن و پند گرفتن آسان‌تر است. هر فردی می‌تواند به راحتی پند دهد اما همه گوشِ شنوا برای شنیدنِ موعظه ندارند. به تعبیر دیگر گوشِ شنوا از زبانِ گویا مهم‌تر است. به همین دلیل است که تعدادِ کسانی که پند گوش می‌کنند، می‌پذیرند و عمل می‌کنند از تعدادِ کسانی که پند می‌دهند بسیار کمتر است.
مولانا ما را دعوت می‌کند به آنکه بیش از پنددهی، پندشنو باشیم. آن کس که گوشِ شنوا دارد همواره موفق و پیروز خواهد بود.

داعیه: در اینجا به معنای آرزوست
واعیه: هشیاری، در اینجا به معنای شنواست
اُذْن: گوش

علی منهاج