گرچه هندی در عُذوبت شِکر است

اقبال لاهوری زبان فارسی را شیرین‌تر از زبانِ مادریِ خود می‌داند. او گر چه از شیرینیِ زبانِ مادری‌اش سخن می‌گوید، زبانِ فارسی را برای انتقال معانی مناسب‌تر و از دیدگاهِ بلاغی و آوایی زیباتر می‌شمارد و ترجیح می‌دهد به فارسی شعر گوید. زیباییِ زبانِ فارسی خاصه وقتی به قالبِ شعر در می‌آید حیرت انگیز است. شعرِ کلاسیکِ فارسی همچون موجی است که در عینِ صلابت و محکمی از ناز و نوازشی برخوردار است که ترکیبِ بی‌نظیری از بلاغت و فصاحت و زیبایی می‌سازد.

علی منهاج