گر عِتابی کرد دریای کَرَم

گاه خداوند از روی کَرَم بر بنده‌اش عتاب می‌کند؛ این عتاب و تندی به معنای برگشتن نظرِ مهرِ او از بنده نیست. در حقیقت عتابِ خداوند تلنگری است بر بنده که به خود بیاید و از کردهٔ خود آگاه شود. این آگاهی است که باعث می‌شود قدرِ وصل را بداند و ضمنِ پشیمانی و ابرازِ عجز و شرم، از دریایِ کَرَمِ خداوند طلبِ بخشش کند. درهای کَرَمِ خداوند هرگز بر هیچ بنده‌ای بسته نمی‌شود و هرگاه که خواست می‌تواند دوباره به سوی آن برود. دریای کَرَمِ خداوند و رحمت و بخشایشِ او همواره بر قهر و عتاب و تندیِ او پیشی دارد.

علی منهاج