گر گِدا گشتم، گدا رُو کَی شوم؟

گر گِدا گشتم، گدا رُو کَی شوم؟
ور لباسم کهنه گردد، من نُوَم
(مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۹۱۹)

نداشتنِ مال و دارایی با گدارویی متفاوت است. ممکن است کسی از ثروتِ چندانی برخوردار نباشد و در ظاهرِ او نشانه‌هایی از فقر دیده شود اما سیرت و روحی بسیار دارا و غنی داشته باشد. به تعبیرِ مولانا، گدا بودن عار و ننگ نیست اما گداصفت بودن حقارت و پستی است. کسی که شخصیّت و ذاتِ او گدا نیست_هرچند جامه‌اش کهنه باشد_همیشه نو و تازه است. آنچه مهّم است و باید نو باشد درونِ آدمی است نه نشانه‌های بیرونی که اعتباری ندارند. بسیارند کسانی که بیرونشان نشان از نویی و تموّل دارد اما درون‌شان بسی کهنه و مملو از نقص است.

علی منهاج