کوی نومیدی مرو امیدهاست

انسان به امید زنده است. امید صفت ممیّزهٔ انسان است. در امید است که حرکت، جوشش، پویایی و خلاقیّت ایجاد می‌شود.
مولانا بر شادی و دوری از غم همواره تأکید داشته است. وی غم را از جنس تاریکی می‌داند که روح انسان را فرا می‌گیرد و آن را دچار پریشانی، ترس و بی‌حرکتی می‌کند.
راه چاره برای دوری از تاریکی، متصل کردن خود به منابع نور است. منابعی که روح را انبساط و شادی می‌بخشد.
از انواع این منابع نور موسیقی، رقص، خواندن کتاب‌های امیدبخش، حضور در محافل تفکّر مثبت و رفت و آمد با انسان‌های معنوی و خالص است که از صفات منفی به دور هستند.
علی منهاج