کوی نومیدی مَرو، اومیدهاست

مولانا ما را از ناامید شدن برحذر می‌دارد. به تعبیر او، ناامیدن شدن به مثابه رفتن در کوی تاریکی است. کسی که ناامید می‌شود همهٔ جهان را تاریک و بسته می‌بیند. مولانا به وجود همیشگی و تابندهٔ خورشید امید اشاره می‌کند. امید را می‌توان در انسان‌های پاک و پر از نوری یافت که هرگز گامی به سوی تاریکی برنمی‌دارند. یافتن این انسان‌ها و گرم شدن و جانِ تازه گرفتن از ایشان، راهکاری نیک برای حفظ امید است. ناگفته پیداست که خداوند به عنوان اولین و بزرگ‌ترین خورشیدِ امید همواره تکیه‌گاه بندگان صدیق و باایمان است.

علی منهاج