پیشِ اهلِ دل، یقین آن حاصل است
(مثنوی، دفتر دوم)
کسی که به دنبالِ علم، حکمت، معرفت و صیقلیشدنِ دل است تنها یک راه دارد و آن همنشینی با کسانی است که دارای این خصوصیّات هستند. به تعبیرِ مولانا تنها «اهلِ دل» هستند که همدمی با آنها سودمند است و با هرکس جز آنها نشست و برخاست کردن جز اتلافِ وقت و هدر دادنِ عمر نیست. کسانی را باید جُست و از محضرشان سود بُرد که هم اندیشهٔ آدمی را فربه و فراخ میکنند و هم دل را پاک و صیقلی میسازند. البته که چنین افرادی نادرند و به آسانی یافت نمیشوند اما آن که جستجو میکند و نیّت و هدفی جز یافتنِ منبعی پرمعرفت و نورانی ندارد بدونِ تردید گمشدهاش را خواهد یافت. مگر نه این است که هرکس گمکردهای دارد؟ پس چه نیکوتر که این گمکرده کسی باشد که هم مغز و هم دلِ جوینده را سرشار از علم، حکمت و نور کند.
علی منهاج





