گویدم مندیش جز دیدار من
(مثنوی/دفتر اول)
سخنان عاشق برای معشوق حرف هایی ساده، بی پیرایه، صریح و بی پرده است. عشق به رابطه حرمتی می بخشد که عاشق و معشوق را به محرم ترین و نزدیکترین افراد به یکدیگر بدل می کند. رابطه ای چنین نزدیک به آنان اجازه می دهد که آزادانه، بی تکلّف و بی هیچ دغدغه ای آنچه را در دل دارند به یکدیگر بگویند و این آزادی از رازهای ماندگاری رابطه عاشقانه است. سخنان وقتی پشت نقاب تعارفات، ملاحظات، بزک ها و مراعات های تصنّعی قرار می گیرند؛ دل ها نمی توانند صادقانه و بدون اندک فاصله ای به هم متصل شوند. مولانا این مفهوم را با تعبیری زیبا بیان می کند. گفتگوی درونی خود و دلدار را چنین گزارش می دهد: من به قافیه می اندیشم و محبوب مرا پند می دهد که در بند قافیه و آراستن عبارات نباش و تنها به دیدار و وصال من بیندیش. درست در لحظه ای که از این اندیشه ها رهایی یابی، سخنانت بی هیچ تکلّف و تصنّعی بر زبانت جاری می شود و زیبایی و آهنگی طبیعی به خود می گیرد.
علی منهاج
