عاقل متفکّر بُوَد و مصلحت اندیش

از خطراتِ تکیّه بر عقلِ جزوی، مصلحت اندیشی و به تعبیرِ دیگر محافظه کاری است. عقلِ جزوی اهلِ خطر کردن نیست و همواره سویِ خطر نکردن و امنیت را انتخاب می کند. اما در مقابل تکیّه کردن به عقلِ کلّی و عشق، هم خطرات محتمل را مانع می شود و هم به آدمی جسارتِ خطرکردن در مواقعِ ضروری را می بخشد. برای مثال ایثار از جسارت هایی است که عقلِ جزوی نمی پسندد، اما عقلِ کلّی و عشق آن را می پسندد و تکریم می کند. گاه ممکن است در ایثار خطراتی وجود داشته باشد، اما نتیجه و خیری که در ایثار هست، آن خطرِ محتمل را نادیده می انگارد.

علی منهاج