طبیبِ عشق منم باده خور که این معجون

عشق اگر پاک، زلال و حقیقی باشد معمولاً خطا نمی‌کند و همواره بر نهجِ مستقیم حرکت می‌کند و در نتیجه آرامش‌دهنده است؛ اما عقل در بسیاری موارد خطا می‌کند و چون دغدغهٔ عقل حلِّ مشکلات است، همواره در آشوب به سر می‌برد. از این رو حافظ ما را به عشق توصیه می‌کند تا هم کم‌تر خطا کنیم و هم آرامش نصیب‌مان شود. البته عشقِ حقیقی معجونی است که به سختی یافت می‌شود و نباید انتظارِ سهل‌الوصول بودنِ آن را داشت. معجونی که همچون کیمیاست، مسِ وجود را به طلا تبدیل می‌کند و روحِ آدمی را فارغ و اندیشهٔ او را از هر ناخالصی پاک می‌سازد.

علی منهاج