صـورت آمد چون لباس و چون عصا

صـورت آمد چون لباس و چون عصا
جــز بـه عـقـل و جـان نـجـنـبـد نـقـش‌هـا
(مثنوی، دفتر چهارم)

ظاهر انسان و یا هرچه که در ظاهر هست مثل لباس و عصای انسان است. اگر عقل، روح یا جانی وجود نداشته باشد؛ لباس و عصا حرکتی نخواهند داشت. کسانی که باور دارند انسان فقط جسم و ظاهر آن است، بزرگترین جفا را در حق خود می‌کند زیرا به روح خود بهایی نمی‌دهند و کاملا آن را نادیده می‌گیرند. درحالی که اصل و جوهر آدمی همان روح و جان اوست. غفلتی از این بزرگتر نمی‌شود که انسان از اصل خود غافل شود و به فرع بپردازد، فرعی که فانی است و از آن هیچ نمی‌ماند. اگر قرار است از این انسان فانی چیزی بماند همان روح است و لاغیر.

علی منهاج