شُکرها و حمدها بر می شمرد
تا که شُکر از حدّ و اندازه ببُرد
پس بگفتندش که احوالِ نژند
بر دروغِ تو گواهی می دهند
(مثنوی/دفتر چهارم)
تا که شُکر از حدّ و اندازه ببُرد
پس بگفتندش که احوالِ نژند
بر دروغِ تو گواهی می دهند
(مثنوی/دفتر چهارم)
شکرگزاری و سپاس از خداوند، یا قدردانی از کسی که لطفی به ما کرده است، اگر تنها به زبان باشد کافی نیست. برخی از ما شاید هر روز و بارها به زبان خداوند را شکر می کنیم و یا مثلا پدر و مادرِ خود را سپاس می گوییم اما در عمل و در حالِ ما مشخص است که این شکر تنها زبانی است و نشانی در رفتار ما نیست. آیا دروغ می گوییم و در واقع شکرگزار و سپاسگزار نیستیم، یا بر حسب عادت و طوطی وار الفاظی که معنای شکر و سپاس را دارند تکرار می کنیم؟
علی منهاج
