زین تواضع که فرود آیی، خدا

از مزیّت های تواضع و فروتنی در برابرِ حق این است که آدمی چشمِ حقیقت‌بین می‌یابد. تکبّر و خودخواهی است که ذهن و قضاوتِ آدمی را کج و ناراست می‌کند و باعث می‌شود به خطا حقیقت را واژگون ببیند. آدمِ خودخواه نمی‌تواند جز عقیده و اعتقادِ خود را ببیند و در بابِ آن تأمل کند. در حقیقت او به خود نمی‌گوید که شاید عقیده و نظر من درست نباشد و همواره تنها و تنها باورهای خود را قبول دارد و آنها را معیارِ قضاوت قرار می‌دهد. گویی همه چیز را فقط از عینکِ خود می‌بیند؛ عینکی که ممکن است آنچه را شفاف است، تار و آنچه را راست است، ناراست بنماید.

علی منهاج