زندان تو آمد پسرا این تن و، زندان
زیبا نشود گرچه بپوشیش به دیبا
دیبای سخن پوش به جان بر، که تو را جان
هرگز نشود ای پسر از دیبا زیبا
(ناصر خسرو)
زیبا نشود گرچه بپوشیش به دیبا
دیبای سخن پوش به جان بر، که تو را جان
هرگز نشود ای پسر از دیبا زیبا
(ناصر خسرو)
تردیدی نیست که جان از تن مهم تر است و شگفت آنکه آدمی بیش از جان به تن می پردازد. تن همچون زندانی است که جان در آن اسیر است. هرچند این زندان بسیار زیبا و آراسته باشد، باز هم اسارت وجود دارد. لذا تا آدمی زنده است جان در بند تن است و رهایی ممکن نیست. راه هایی وجود دارد که می توان جان را در عین اسارت، رخصت و فرصت پروازی داد تا نفسی تازه کند و طراوتی بگیرد. یکی از این راه ها، گوش سپردن به سخنان نیک و به عمل درآوردن آنها است. به قول ناصر خسرو، دیبای سخن می توان بر تن پوشانید. اما تنها دیبا را بر تن پوشاندن، جان را مفرح و با طراوت نمی کند.
علی منهاج
