زانک انسان در غِنا طاغی شود

آدمی وقتی در رفاه و ناز و نعمت به سر می برد گاهی دچار غرور و طغیان می شود. اگر برای به دست آوردن نعمتی سختی نکشیده باشیم یا برای دستیابی به راحت و آسایشی، سختی زیادی متقبّل نشده باشیم؛ شاید قدر داشته های خود را نداریم. عدم آگاهی نسبت به چنین حقیقتی، آدمی را در غفلت نگاه می دارد و نتیجه آن توقّع و تکبّر بیشتر است. در چنین حالتی فرد، همه داشته ها را حق خود می داند و همواره بیشتر از آنچه دارد، طلب می کند و این زیاده خواهی او را طغیانگر و یاغی می کند.

علی منهاج