ز حرصِ من چه گشاید، تو ره به خویشتنم دِه

آدمی هر قدر هم در تعالی روحی خود بکوشد، تا خداوند نظر مهر خود را بر او نیفکند؛ راه به جایی نخواهد برد. هدایت محتاج چراغی است که روشنگر راه باشد. چراغ اصلی در کنار چراغ عقل و دل، چراغ عنایت پروردگار است. توکل نیز به همین معنا است. توکل یعنی تلاش از سوی انسان و امید به هدایتی از سوی خداوند که هر لحظه ما را در بر می گیرد. بدون چراغ هدایت الهی، انسان همچون نابینایی است که احتمال دارد هر دم در چاهی سقوط کند و یا از جاده اصلی منحرف شود. اینگونه است که سعدی از خداوند می خواهد دست او را بگیرد و دمی به خود واننهد.

علی منهاج