روی در دیوار کُن تنها نشین

گاهی آدمی به خلوتی نیاز دارد که در آن فرصتی برای رجوع به خویشتن بیابد. در این فرصت ناب، می تواند از بیرون خود را ببیند؛ راستی ها و کژی ها را به دقت نظاره کند و برای تغییر خود چاره ای بیندیشد. گاه خلوت گزیدن، از دنیای شلوغ و پر هیاهو فاصله گرفتن، سکوت را چشیدن و آرامش را لمس کردن؛ حال و هوایی بی نظیر برای ما فراهم می کند. در چنین هوایی انسان خود را بر جاده وصال می یابد، خود را در هماهنگی با کل هستی می بیند و هر لحظه به معشوق ابدی نزدیکتر می شود.

علی منهاج