زخم بر ناقه بُوَد، بر ذات نیست
(مثنوی، دفتر اول)
روح آدمهای بزرگ بهآسانی زخمی نمیشود. رنج، عذاب و زخم روحی به آسانی بر هرکس مینشیند اما به آسانی التیام و راحت نمییابد.
از نشانههای آدمهای بزرگ و خواص همین است که روحشان در طول عمر از صحت و آرامش برخوردار است.
برعکس، آدمیانی که روح کوچک و ضعیفی دارند به آسانی و با کوچکترین تلنگری دچار شکستگی و زخم میشوند و زمانی بسیار میبرد تا شاید التیام یابد.
مولانا به همین نکته اشاره میکند و روح انسان صالح را مصون از آفات، بدیها، زخمها و آسیبها میداند. میگوید زخم بر روح چنین انسانهایی غیرممکن است و اگر زخمی هست تنها بر تنشان مینشیند.
از نشانههایی که برای یافتن روحهای بلند و متعالی میتوان برشمرد همین آسیبناپذیری درون قدرتمند آنان است. صالح را از ناصالح، میتوان با چنین نشانهای تمیز داد.
علی منهاج





