در قضا ذوقی همی بینند خاص

خداوند اولیایی دارد که هرگز از او چیزی طلب نمی کنند. اگر گاه درخواستی به محضر پروردگار می برند، خواسته ای برای دیگران است. خود را به قضای الهی سپرده اند و به هر چه خداوند برایشان رقم زند دل می دهند. آنها از چنین جبری به ذوقی دست می یابند که کمتر کسی در عالم خاکی تجربه کرده است.
برای چنین اولیایی زیستن در لحظه و نگران لحظه های بعد نبودن چنان حلاوتی دارد که با هیچ دانستن ظاهری برابری نمی کند.

علی منهاج