دامن فضلش به کف کُن کوروار

بینای حقیقی خداوند است. تنها اوست که می‌تواند راه را به درستی به بنده نشان دهد. مولانا بندگان را به نابینایانی تشبیه می‌کند که اگر دست خداوند را بگیرند در جاده امن و امان قرار خواهند گرفت و هدایت خواهند شد. دست خداوند را گرفتن همان تکیه بر هدایت او است. آنکه به خدا توکّل می‌کند، اعتماد و اطمینان دارد که به سر منزل مقصود و سعادت حقیقی می‌رسد. سعادت را نمی‌توان صرفاً با استفاده از عقل جزیی و دانش به دست آورد. منبع دیگری نیز لازم است که همانا خداوند یا عقل کلّی و منبع فیض لایتناهی است.

علی منهاج