در نالههای مرغان آن زیر و بم نمانده
(اقبال لاهوری)
دنیا پست و بلندهای بسیار دارد. پست و بلندهایی که روح و روان آدمی را دچار دگرگونی میکند.
گاه شادی و خوشی و نیکبختی، و گاه غم و ناله و بدبختی بخشی از زندگی را رقم میزند. رنگینکمان روح انسان را مینوازد و سیل او را وحشتزده و غمگین میکند.
این کارِ دنیا یا طبیعت است؛ اما همیشه این دنیا نیست که خوشیها یا مصایب را برای انسان رقم میزند. مسبب اغلبِ پست و بلندهای دنیا خودِ انسان است. انسانی که حتی برای لحظهای یا چند صباحی خوشی، قدرت، مقام، ثروت و… حاضر است به هر کاری دست بزند و از هیچ لغزش و خطایی ابا ندارد.
روزگارِ دنیای امروز روزگارِ پستیهاست. پستیهایی که خودساختۀ انسانِ امروز است و آنقدر این پستیها کثرت یافتهاند که به تعبیر اقبال لاهوری در برگ لاله و گل نَه رنگی مانده و نَه نَمی باقی است. حتی پرندگانِ خوشنوا نیز خوش نمیخوانند.
علی منهاج
